در بیست سال گذشته خیلی چیزها دگرگون شده است؛ پرده‌ی آهنی بالا رفته، دوران جنگ سرد به پایان رسیده و دیوار برلین فرو ریخته است. تنها یک چیز در این سال‌ها هم چنان بدون تغییر، ثابت و پا برجا مانده آن هم «آلکس فرگوسن» سرمربی منچستر یونایتد است که هنوز در این سمت فعالیت می‌کند.

سرالگس فرگوسن در این روزها بیستمین سالگرد حضورش در منچستر یونایتد را جشن می‌گیرد. او هنوز به بازنشستگی نمی‌اندیشد. در ششم نوامبر 1986 این مرد اسکاتلندی برای نخستین بار روی نیمکت «اولدترافوردی‌ها» نشست.

فرگوسن می‌گوید:« تربیت آنها به من در زندگانی کنونی‌ام بیش از فوتبال به کار می‌آید. او اکنون با64سال سن هر روز صبح راس ساعت هفت و سی دقیقه در محل تمرین باشگاه حاضر می‌شود و در توجیه این سحرخیزی می‌گوید:« حضور زود هنگام، نظمی فوق‌العاده به بار می‌آورد.»

این همه به زحمتش می‌ارزید. سرالکس در سال 1993 با «سرخ‌ها» به نخستین عنوان قهرمانی‌اش دست می‌یابد که نخستین عنوان باشگاه پس از 26 سال بود. او تا امروز هفت بار دیگر به این مهم دست یافته است. خود او اوج درخشش کاریش را قهرمانی افسانه‌ای در لیگ قهرمانان اروپا در سال 1999 برابر بایرن مونیخ عنوان می‌کند. « ما در این دیدار پایانی سر به آسمان ساییدیم، چرا که آن پیروزی را از هیچ به چنگ آوردیم.»

البته در چند ماهه گذشته این مربی 64 ساله سازنده به عنوان مدل و نمادی از کار افتاده منظور شد. منچستر یونایتد در فصل گذشته برای نخستین بار در همان مرحله‌ی گروهی لیگ قهرمانان از این رقابت‌ها کنار رفت. سپس او در تابستان رودفان نیستلروی را زیر قیمت فروخت، او موفق‌ترین گلزن آلکس بود اما، مدت ها بود که با فرگوسن درگیری داشت؛ همانطور که پیش از آن با روی کین و دیوید بکام!

فرگوسن آرام گرفته است. به ویژه در رویارویی با خبرنگاران.او 2 سال و نیم است که دیگر هیچ گفت‌وگویی با BBC نداشته است. چندی پیش این شبکه تلویزیونی از همکاری غیر قانونی او با جیسون پسرش ،که یک مدیر برنامه است، پرده برداشته بود.

مورینیو سرمربی چلسی که خود را «استثنایی» معرفی می‌کند، درباره‌ی هیچ کس این گونه ستایش آمیز سخن نمی‌گوید. اما، آلکس فرق می‌کند:« فرگوسن نمادی تاریخی است.»

آرسن ونگر همتای فرانسوی او در آرسنال هم می‌گوید:« تنها نقطه ضعف فرگوسن آن است که فکر می‌کند، هیچ ضعفی ندارد. از ده سال پیش این فرانسوی دشمنی دیرینه با فرگوسن داشت:« اگر فرگوسن به کار پایان دهد، من دلتنگ رقابت با او می‌شوم. نبردهای ذهنی با او مرا بیدار می‌کند.»

البته هیچ کس در منچستر یونایتد به این موضوع فکر نمی‌کند.آن گونه گری نویل فکر می‌کند، سرالکس می‌تواند هنوز یک دهه دیگر در اولدترافورد بماند. این بازیکن خط دفاعی به Sun می‌گوید:« چرا باید برود؟ او باشگاه را می‌شناسد، و می‌داند که چگونه باید بازیکنان را به موفقیت برساند.»

چهار سال پیش بود که فرگوسن به فکر خداحافظی افتاده بود، اما باز آن را فراموش کرد. نویل در علت این انصراف می‌گوید: «هر چه زمان وداع طولانی‌تر می‌شود. برای او آشکارتر می‌شود که او بدون فوتبال نمی‌تواند بماند. او تعجب نخواهم کرد اگر او پنج یا ده سال دیگر در فوتبال بماند!»

فرگوسن اکنون در بیستمین سال حضورش هیچ هدیه‌ی ویژه‌ای دریافت نمی‌کند. چلسی و آرسنال هر دو می‌بازند تا شیاطین سرخ بی‌رقیب و تنها در صدر جدول رقابت‌های لیگ برتر تکیه بزنند.

فرگوسن پس از پیروزی سه بر صفر مردانش در بازی عصر شنبه برابر پورتسموث درباره بیست سال حضور در نیمکت منچستر یونایتد گفت: «20 سال حضور در یک باشگاه بدون تردید یک زمان طولانی است اما، خوشحالم که با این وجود بازی هنوز هم به شماره نیفتاده است.»

به پاس این حضور طولانی مدت در منچستر هواداران شیاطین سرخ در اولدترافورد، تا دقایق طولانی نام او را زمزمه می‌کردند.

فرگوسن در دهه حضورش در این باشگاه به 8 عنوان قهرمانی در لیگ برتر دست یافته است. پنج بار در جام حذفی و دوبار در جام اتحادیه به علاوه او در سال 1991 قهرمان جام در جام اروپا شد و در سال 1999 هم قهرمان لیگ قهرمانان اروپا. در آن بازی او مردانش در فاصله دو دقیقه‌ی پایانی بازی شکست را به پیروزی مبدل کرد تا از آن دیدار یک فینال افسانه‌ای بسازد.

قهرمانی با شیاطین سرخ در سال 1999 برابر بایرن مونیخ در ورزشگاه نیوکامپ بارسلون مهم‌ترین موفقیت سرآلکس فرگوسن در اولدترافورد به حساب می‌آید.

«عادت به آماده‌خوری آفت بزرگ تحریریه‌ی روزنامه‌هاست
سرقت سوژه در رسانه‌ها افزایش یافته است»

 علی‌اکبر قاضی‌زاده - روزنامه‌نگار و مدرس ارتباطات - در دومین نشست تخصصی سیزدهمین جشنواره‌ی مطبوعات و خبرگزاری‌های داخلی گفت: رقابت و ریسک پذیری بحث تازه‌ای در رسانه‌های ما نیست، هیچ‌گاه نیز کهنه نخواهد شد، چرا که تمام دعواهای خبری دنیا بر این است که کسی زودتر خبر را به دست می‌آورد و منتشر می‌کند.

او با بیان این‌ که آموزش روزنامه‌نگاری ما مشکل دارد، تصریح کرد: اما این که ‌گفته شود روش‌های آموزش روزنامه‌نگاری ما به دهه‌ی 40 مربوط است، کمی‌ بی‌انصافی است؛ چرا که حداقل تمام کتاب‌های بنده‌ی حقیر به بعد از دهه‌ی 90 میلادی برمی‌گردد، اما این را که آموزش ما دچار ضعف است، می‌پذیرم.

این روزنامه‌نگار عادت به آماده‌خوری در تحریریه‌ها را یک آفت بزرگ دانست و تصریح کرد: متاسفانه روزنامه‌های ما برخورد با مخاطب را یاد نگرفته‌اند و هر چه که بخواهند به خورد آن‌ها می‌دهند، درنتیجه این می‌شود که از 25 میلیون نفری که توانایی خواندن در کشور دارند، تعداد اندکی از روزنامه‌ها استقبال می‌کنند.

او با اشاره به این که تحریریه‌های روزنامه‌ها چگونه با عده‌ای محدود می‌توانند خبر تولید کنند، گفت: این امر سبب می‌شود روزنامه‌ها خبرهای خبرگزاری‌های مختلف را در کنار یکدیگر در صفحات خود بگنجانند، بدون آن که بدانند چه بلایی بر سر مخاطب می‌آورند.

او یکی از مشکلات نپرداختن به اخبار اختصاصی در مطبوعات را دچار شدن خبرنگاران به تنبلی ذهنی عنوان کرد گفت:این تنبلی از این منظر نیست که خبرهای سایر رسانه‌ها را برمی‌دارند، بلکه دیگر خبرنگار به چالش کشیده نمی‌شود و درحقیقت، روزنامه‌نگاری که توانایی چالش ندارد، دیگر به درد حرفه‌ی روزنامه‌نگاری نمی‌خورد و تبدیل به کارمند اداری می‌شود.

او با اشاره به این که روزنامه‌نگاری ماشینی که در فضای رسانه‌یی ما اتفاق افتاده در هیچ جای دنیا مرسوم نیست، گفت: روزنامه‌نگاری ما به چیزی فراتر از تعدد و تکثر نیاز دارد و باید در فعالیت‌های رسانه‌یی ما یک بازنگری اساسی انجام شود.

قاضی‌زاده ادامه داد: از سویی دیگر، باید این موضوع روشن شود که آیا یک مسوول دولتی صاحب دستگاه مدیریتی است یا امین و مدیر آن است؛ اگر یک مسوول خود را مدیر بداند، باید به روزنامه‌نگاران یعنی نمایندگان مردم پاسخگو باشد.

او افزود: مسوولان نمی‌توانند به بهانه‌ی مصلحت از پاسخ‌گویی فرار کنند، بنابراین باید مشخص شود چه کسی توانایی تشخیص مصلحت‌ها را دارد، آیا می‌توانیم آمار و اطلاعات مربوط به یک حوزه‌ی مدیریتی را بنابر تشخیص مصلحت به مردم ندهیم؟ این در حالی است که در قانون مطبوعات آمده مسوولان حق ندارند به روزنامه‌نگاران جواب ندهند، اما کسی به این امر توجه نمی‌کند.

وی در ادامه با اشاره به این که استفاده از خبرهای آماده به رواج شبه خبرها در رسانه‌ها منجر می‌شود، تصریح کرد: در شبه خبر چالش و درگیری وجود ندارد و نمی‌توان پیشینه‌ا‌ی برای آن آورد، شبه خبر از اختراعات سال‌های اخیر است و درواقع آن‌ها، خبرهای کلامی ‌هستند و انتها ندارند و نمی‌توان به شبه خبرها مفهوم خبر را اطلاق کرد.

* کاش در این مملکت قدر قاضی زاده ها را می دانستد تا فرصتی هم برای نفس کشیدن پیدا می کردند.

اما افسوس که ما در کشوری زندگی می کنیم که منزلت و شان افراد بر عکس آن چیزی است که همه ما

به آن فکر می کنیم و می بینیم.کاش٬ کاش نبود و همه چیز در سر جای خودش می بود.

جناب قاضی زاده٬ استاد محترم آرزومند سلامت و عزت برایتان هستم در تمام طول زندگی شریفتان